دسته بندی : تاریخ و ادبیات
فرمت فایل : Doc ( قابلیت ویرایش و آماده چاپ ) Word
قسمتی از محتوی متن ...
تعداد صفحات : 7 صفحه
مولوی.
مولد مولانا شهر بلخ است و ولادتش در ششم ربیع الاول سنه ۶۰۴ هجری قمری اتفاق افتاده و دلیل شهرت او به رومی و مولاناءروم همان درازا ماندن وی در شهر قونیه که اقامتگاه اکثر عمر و مدفن اوست بوده لیکن خود وی همواره خویش را از مردم خراسان شمرده و اهل شهر خویش را همنشین می داشته و از یاد آنان فارغ نبوده است.
نسبتش بگفته ی برخی از سوی والد به ابوبکر صدیق می پیوندد و اینکه مولانا در حق مولود معنوی خویش حسام الدین چلپی گوید:(صدیق ابن الصدیق رضی الله عنه وعنهم الارموی الاصل المنتسب تا الشیخ المکرم بما قال امسیت کرد یا و اصبحت عربیا ) دلیل این عقیده توان گرفت چه مسلم است که صدیق در اصطلاح اهل اسلام فرنام ابوبکر است و ذیل آن بصراحت می رساند که نسبت حسام الدین با بو بکر با لاصاله نیست بلکه از جهت انحلال وجود اوست در شخصیت و هستی مولوی که مربی و مرشد او وزاده ی ابوبکر صدیق است و صرف عقیده از این معنی هیچ فائده بر ذکر انتساب اصلی حسام الدین به ارومیه و نسبت او از طریق انحلال و قلب عنصر بشیخ مکرم یعنی ابوبکر مترتب نمی گردد.
نام مولانا بنا به قول بیشتر تذکره نویسان محمد ولقب او را جلال الدین است وتمامی مورخان او را بدین نام ولقب اسم برده اند .
احمد افلاکی از قیمت ولد نقل می کند که ( خداوندگار من از نسل بزرگ است ) و اطلاق خداوندگار با عقیده ی الوهیت آدمی که این بخش از صوفیه معتقد ند و سلطنت و حکومت ظاهری و باطنی اقطاب نسبت بمریدان خویش در اعتقاد همه ی صوفیان تناسب تمام دارد از همین نظر است وبهمین فراخور برخی اقطاب بآخر و اول اسم خویش لفظ شاه اضافه کرده اند .
لقب مولوی نیز که از دیر موعد میان صوفیه و دیگران بدین مدرس حقیقت بین اختصاص دارد در موعد خود وی و حتی تا سده نهم نیز شهرت نداشته و ممکن است این فرنام از روی عنوان دیگر یعنی مولا روم گرفته شده باشد.
در منشا قرن ششم القاب را بمناسبت بیان جناب و امثال آن پیش از آنها با یا نسبت کاربرد کرده اند مثل جناب اوحدی .
فاضلی .
اجلی .
ومیتوان گفت که اطلاق مولوی هم از این قبیل بوده و بتدریج بدین چهره یعنی با حذف موصوف به مولاناء روم وابستگی یافته باشد و موید این احتمال آنست که در نفحات الانس این لقب بدین صورت (خدمت مولوی ) بکرات در طی برگردان ی حال او بکار رفته است نه در اینجا و نه در کتب ومنابع قدیمی مثل گزیده و مناقب العارفین واژه ی مولوی نیامده است .
شهرت مولوی (بمولاناءروم ) مسلم است و بصراحت از گفته ی حمد الله مستوفی و قول اغلب تذکره نویسان مستفاد می گردد و در مناقب العارفین هر کجا لفظ مولانا ذکر می شود مراد همان جلال الدین محمد است.
احمد افلاکی در عنوان او لفظ (سر الله الاعظم ) آورده ولی در ضمن کتاب بهیچوجه بدین اسم اشاره نکرده و همچنین کتب دیگر هم دیده نشده است .